ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝIΚΑ ΤΟΥ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑ
Ωστε θέλεις να σου πω την ιστορία της ζωής μου.
Αυτή είναι η δουλειά μου, όπως σου είπα. Παίρνω συνεντεύξεις.
Συλλέγω ζωές.
Από το ραδιοφωνικό σταθμό ΚFRC.
Θα χρειαστείς πολλές κασέτες για την ιστορία μου.
Μη σε νοιάζει. Εφερα μια γεμάτη τσάντα.
Μ' ακολούθησες λοιπόν εδώ, ε;
Ναι, μάλλον.
Φαινόσουν πολύ ενδιαφέρων.
Εδώ μένεις;
Οχι.
Αυτό είναι απλώς ένα δωμάτιο.
Τι θα 'λεγες ν' αρχίζαμε;
Λοιπόν, με τι ασχολείσαι;
Είμαι βρυκόλακας.
Αυτό δεν το 'χω ξανακούσει.
Το εννοείς; Να το πιστέψω, δηλαδή;
Απολύτως.
Σε περίμενα σ' εκείνο το δρομάκι.
Σε έβλεπα που με έβλεπες.
Και μετά άρχισες να μιλάς.
Πολύ ευτυχισμένη στιγμή για μένα.
Κσως και για τους δυο μας.
Είπες ότι...
με περίμενες.
Τι θα έκανες; Θα με σκότωνες για να πιεις το αίμα μου;
Ναι.
Μην αγχώνεσαι όμως τώρα.
Το πιστεύεις στ' αλήθεια ότι είσαι βρυκόλακας;
Δεν μπορούμε ν' αρχίσουμε έτσι.
Περίμενε ν' ανάψω το φως.
-Αρέσει το φως στους βρυκόλακες; -Το λατρεύουν.
Απλώς ήθελα να σε προετοιμάσω.
Χριστέ μου!
Μην τρομάζεις.
Θέλω αυτή την ευκαιρία.
Πώς στην οργή το 'κανες αυτό;
Οπως κι εσύ.
Με μερικές απλές κινήσεις.
Μόνο που δεν πρόλαβες να με δεις.
Εχω σάρκα και οστά...
αλλά δεν είμαι άνθρωπος.
Τα τελευταία 200 χρόνια δεν είμαι άνθρωπος.
Παρακαλώ...
Πώς θα σε κάνω να νιώθεις άνετα;
Ν' αρχίσουμε σαν τον ''Ντέιβιντ Κόπερφηλντ'';
''Γεννήθηκα...
''Μεγάλωσα.''
Η ν' αρχίσουμε από τότε που ξαναγεννήθηκα στο σκοτάδι, όπως το λέω εγώ.
Από κει θα 'πρεπε ν' αρχίσουμε, δε νομίζεις;
Δεν μου λες ψέματα, έτσι;
Γιατί να σου πω;
Ολα έγιναν το 1 791.
Ημουν 24 χρονών.
Πιο νέος απ' ό,τι είσαι εσύ τώρα.
Οι εποχές όμως ήταν διαφορετικές. Τότε θεωρούμουν άντρας.
Ιδιοκτήτης μιας μεγάλης φυτείας νότια της Νέας Ορλεάνης.
Εχασα τη γυναίκα μου στη γέννα.
Την είχαμε θάψει με το μωρό ούτε έξι μήνες πριν.
Ηθελα πολύ να πάω να τους βρω.
Δεν άντεχα το χαμό τους.
Ηθελα ν' απαλλαχτώ απ' τον πόνο.
Ηθελα να ξεφορτωθώ τα πάντα;
τα πλ ούτη μου...
τη φυτεία μου...
το μυαλό μου.
Πόσους άσους έχει μια τράπουλα;
Με λες κλέφτη;
Οχι, σε λέω βρωμερό σκουπίδι.
Δεν έχεις τα κότσια. Κάν' το.
Πάνω απ' όλα, επιθυμούσα το θάνατο.
Τώρα το ξέρω.
Τον προσκαλούσα.
Να μ' ανακούφιζε απ' τον πόνο μου.
Η πρόσκλησή μου ήταν ανοιχτή για όλους.
Στην πόρνη πλάι μου.
Στο σωματέμπορο που ακολουθούσε.
Τελικά όμως τη δέχτηκε ένας βρυκόλακας.
Τα λεφτά σου ή πέθανες.
Θες ακόμα το θάνατο;
Η τον δοκίμασες αρκετά;
Αρκετά.
Μ' άφησε εκεί, στην όχθη του Μισισιπή...
κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Ποιος είσαι; Τι γυρεύεις στο σπίτι μου;
Ηρθα να εκπληρώσω τις προσευχές σου.
Η ζωή δεν έχει πια νόημα, έτσι δεν είναι;
Το κρασί δεν έχει γεύση.
Το φαγητό σ' αναγουλιάζει.
Τίποτα πια δεν έχει νόημα, έτσι δεν είναι;
Τι θα 'λεγες να σ' τα ξαναδώσω όλα πίσω;
Να σου πάρω τον πόνο...
και να σου δώσω καινούργια ζωή;
Μια ζωή που δε θα φανταζόσουνα ποτέ.
Και θα είναι... για πάντα.
Η αρρώστια...
κι ο θάνατος...
δε θα σε ξαναγγίξουν.
Μη φοβάσαι.
Θα σου δώσω τη δυνατότητα της επιλογής...
που εγώ...
δεν είχα ποτέ.
Εκείνο το πρωί δεν ήμουν ακόμα βρυκόλακας...
και είδα τον ήλιο ν' ανατέλλει για τελευταία φορά.
Το θυμάμαι πολύ καλά...
αν και δε θυμάμαι καμιά άλλη ανατολή.
Παρατηρούσα το μεγαλείο της ανατολής για τελευταία φορά...
σαν να ήταν η πρώτη.
Μετά αποχαιρέτησα το φως του ήλιου...
και έγινα...
ό,τι έγινα.
Αποχαιρέτησες το φως;
Σου στράγγιξα το αίμα...
μέχρι θανάτου.
Αν σ' αφήσω εδώ...
θα πεθάνεις.
Η...
μπορείς να μείνεις για πάντα νέος, φίλε μου...
όπως είμαστε τώρα.
Πρέπει όμως να μου πεις...
θα έρθεις...
ή όχι;
Ναι.
Το σώμα σου πεθαίνει.
Μη δίνεις σημασία.
Σ' όλους μας συμβαίνει.
Κοίτα τώρα...
με τα μάτια του βρυκόλακα.
Και τι είδες;
Δεν περιγράφεται με λέξεις.
Ρώτα την Κόλαση τι βλέπει.
Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί.
Το άγαλμα φαινόταν να κινείται, αλλά δεν κινιόταν.
Ο κόσμος είχε αλλάξει, αν και παρέμενε ο ίδιος.
Ημουν ένας νεογέννητος βρυκόλακας που έκλαιγε από την ομορφιά της νύχτας.
Μήπως θέλεις κι άλλο τσιγάρο;
Θα ήθελα, αν δε σε πειράζει!
Μάλλον δε σε πειράζει. Δε νομίζω να πεθάνεις από καρκίνο.
Δε νομίζω.
-Και τους σταυρούς; -Τους σταυρούς;
Μπορείς και τους κοιτάζεις;
Τρελαίνομαι να κοιτάω σταυρούς.
Και το παλούκι στην καρδιά;
Βλακείες.
Και τα φέρετρα;
Τα φέρετρα.
Τα φέρετρα, δυστυχώς, είναι απαραίτητα.
Μην ανησυχείς.
Σύντομα...
θα κάνεις τον καλύτερο ύπνο που έχεις κάνει ποτέ.
Κι όταν ξυπνήσεις...
θα σε περιμένω...
όπως κι όλος ο κόσμος.
Το αίμα, ανακάλυψα, ήταν κι αυτό απαραίτητο.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα με μια πείνα που δεν είχα ξανανιώσει.
Ετσι και το δοκιμάσεις αυτό...
δε θα ξαναπάς σε άλλο μαγερειό.
Λες;
Γιατί να μη δοκιμάσω καλύτερα τα χείλια σου;
Αυτά είναι ακόμη πιο γλυκά.
Φίλε μου...
πρέπει να δοκιμάσεις αυτά τα χείλια.
Είναι...
το φιλί του...
βαθύ...
σαν το δικό σου;
Ακόμα πιο βαθύ, καλή μου.
Δε θέλω να της πάρω τη ζωή.
Το έκανα εγώ για σένα.
Είναι νεκρή...
πέρα για πέρα, φίλε μου.
Είναι τόσο εύκολο, που σχεδόν τους λυπάσαι.
Θα συνηθίσεις να σκοτώνεις.
Ξέχνα τους ενδοιασμούς μπροστά στο θάνατο.
Θα τα συνηθίσεις όλα πολύ γρήγορα.
Δεν πεινάτε, κύριε;
Αντιθέτως, καλή μου.
Θα μπορούσε να φάει ολόκληρη την αποικία.
Θα το τελειώσω.
Αφησέ μας τώρα.
Δεν μπορείς να προσποιηθείς, χαζέ;
Μην εγκαταλείπεις το παιγνίδι.
Είμαστε τυχεροί να έχουμε τέτοιο σπίτι.
Κάνε πως πίνεις, τουλάχιστον.
Τέτοιο κρύσταλλο δε θα 'πρεπε να πάει άδικα.
Ξέρω...
κρυώνει τόσο γρήγορα.
Μπορούμε να ζούμε έτσι;
Με αίμα ζώων;
Εγώ δε θα έλεγα ότι ζούμε, αλλά ότι επιζούμε.
Χρήσιμο κόλπο αν βρεθείς σε πλοίο επί ένα μήνα.
Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να μην έχει κάποια...
Γοητεία.
Ναι.
-Βαρέθηκα αυτή τη συζήτηση. -Ζούμε και χωρίς να σκοτώνουμε.
Είναι εφικτό.
Τα πάντα είναι εφικτά.
Για δοκίμασέ το για μια βδομάδα!
Ελα στη Νέα Ορλεάνη να σου δείξω επιδόσεις.
Ο Λεστάτ σκότωνε δυο, μπορεί και τρεις τη νύχτα.
Μια γεμάτη φρεσκάδα παιδούλα...
ήταν το αγαπημένο του πρώτο πιάτο.
Για δεύτερο, προτιμούσε μια ροδοκόκκινη νεαρή.
Σαν σνομπ που ήταν όμως, προτιμούσε τις κοσμικές εκδηλώσεις.
Το αίμα των αριστοκρατών τον γοήτευε πάνω απ' όλα.
Το κόλπο είναι να μην το σκέφτεσαι καθόλου.
Βλέπεις αυτήν εκεί;
Είναι η χήρα Σαιντ-Κλαιρ.
Εβαλε αυτόν τον τρομερό λιμοκοντόρο να σκοτώσει τον άντρα της.
Πού το ξέρεις;
Διάβασε τις σκέψεις της.
Δεν μπορώ.
Το ''σκοτεινό χάρισμα'' είναι διαφορετικό για τον καθένα μας.
Πάντως, ένα πράγμα ισχύει για όλους. Γινόμαστε πιο δυνατοί με τον καιρό.
Πίστεψέ με.
Κατηγόρησε ένα σκλάβο για το φόνο.
Φαντάσου τι του έκαναν.
Οι κακοί είναι πιο εύκολοι και πιο νόστιμοι!
Πού πάμε;
Πουθενά.
Με εκπλήττεις, νεαρέ.
Θα μπορούσα να είμαι γιαγιά σου.
Αχ, ναι, αυτή είναι η μελωδία.
Τη θυμάμαι.
Δολοφόνε!
Οι πεταλουδίτσες μου!
Σκότωσε τις πεταλουδίτσες μου.
Ηλίθιε, δειλέ βρυκόλακα...
πας και σκοτώνεις ποντίκια και σκυλάκια. Θα μπορούσαμε να την πατήσουμε.
Με καταδίκασες στην Κόλαση!
Εγώ δεν ξέρω καμιά κόλαση.
Ετσι μπράβο!
Θυμός! Μανία!
Γι' αυτό σε διάλεξα.
Δεν μπορείς να με σκοτώσεις, Λούι.
Τρώγε...
ό,τι θες.
Ποντίκια, κοτόπουλα...
σκυλάκια.
Αφήνω ν' αποφασίσεις μόνος σου...
να δω πώς θα τα καταφέρεις.
Να θυμάσαι όμως...
η ζωή χωρίς εμένα...
μπορεί να είναι ακόμα...
πιο αβάσταχτη.
Πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό.
Στο Παρίσι, ένας βρυκόλακας πρέπει να είναι έξυπνος για πολλούς λόγους.
Στο Παρίσι;
Εδώ σου αρκούν ένα ζευγάρι κυνόδοντες.
Ηρθες απ' το Παρίσι;
Οπως κι αυτός που με έκανε.
Μίλα μου γι' αυτόν. Κάτι θα σου έμαθε.
Δεν έμαθα απολύτως τίποτα.
Δεν είχα δυνατότητα επιλογής, θυμάσαι;
Πρέπει όμως να ξέρεις τη σημασία απ' όλα αυτά.
Γιατί; Γιατί θα 'πρεπε να τα ξέρω;
Τα ξέρεις εσύ;
Αυτός ο θόρυβος...
με τρελαίνει!
Βδομάδες είμαστε εδώ κι αυτός ο θόρυβος δε λέει να σταματήσει!
Ξέρουν για μας.
Μας βλέπουν να τρώμε με άδεια πιάτα και να πίνουμε από άδεια ποτήρια.
Ελα τότε...
στη Νέα Ορλεάνη.
Είναι εκεί η Οπερα του Παρισιού. Θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε γαλλική...
κουζίνα.
Με συγχωρείς αν επιμένω να σέβομαι τη ζωή.
Σε λίγο δε θα βρίσκεις πια κοτόπουλα, Λούι.
Μεσιέ Λουί;
Δε θα δειπνήσετε;
Οχι, καλή μου.
Ολοι ανησυχούμε για σας, Αφέντη!
Πότε θα πάτε στους αγρούς;
Πόσο καιρό έχετε να πάτε στις καλύβες των σκλάβων;
Ο θάνατος υπάρχει παντού.
Είστε ακόμα ο Αφέντης μας;
Δε σε χρειάζομαι άλλο, Υβέτ.
Δε φεύγω αν δε μ' ακούσετε.
Πρέπει να διώξετε αυτόν σας το φίλο.
Ολοι οι σκλάβοι τον φοβούνται...
φοβούνται κι εσάς.
Κι εγώ φοβάμαι τον εαυτό μου.
Ακούστε με όλοι!
Αυτό το σπίτι είναι καταραμένο!
Στοιχειωμένο!
Αφέντης σας είναι ο Διάβολος.
Φύγετε όσο μπορείτε. Είστε όλοι ελεύθεροι!
Ακούσατε;
Τρέξτε!
Σωθείτε!
Τέλεια! Τέλεια!
Κάψε το σπίτι. Κάψε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε!
Να ζούμε στα χωράφια, σαν τα ζώα.
Νόμιζες ότι μπορείς να έχεις τα πάντα.
Πάψε, Λούι.
Ελα τώρα!
Πού είμαστε;
Πού νομίζεις, ηλίθιε φίλε μου;
Σ' ένα όμορφο, βρωμερό νεκροταφείο.
Κκανοποιήθηκες τώρα;
Είναι πιο ταιριαστό αυτό, πιο κατάλληλο;
Ανήκουμε στην Κόλαση.
Κι αν δεν υπάρχει Κόλαση;
Κι αν δεν μας θέλουν εκεί; Το σκέφτηκες ποτέ;
ΙΚι όμως, υπήρχε ΙΚόλαση.
Οπου κι αν πηγαίναμε, την κουβαλούσα μέσα μου.
Νοικιάσαμε δωμάτια στη Νέα Ορλεάνη, στην προκυμαία.
Το δέρμα σου είναι παγωμένο.
Η φίλη σου δεν το σηκώνει το κρασί.
Μην ανησυχείς.
Θα σου ζεστάνω εγώ το παγωμένο δέρμα σου, καλύτερα απ' αυτήν.
Ετσι νομίζεις;
Μα...
τώρα είσαι ζεστός!
Το τίμημα όμως είναι υψηλό.
Την εξάντλησα τη φιλενάδα σου.
Απαλό.
Τόσο απαλό.
Σε βλέπω πάνω σε σατινένιο κρεβάτι.
Αχ, τι μου λες!
Ξέρεις όμως τι κρεβάτι;
Να σβήσουμε το φως;
Να σβήσουμε το φως.
Και μόλις σβήσω το φως σου...
δεν μπορώ...
να σου ξαναδώσω τη ζωογόνο του δύναμη.
Οι ανάγκες του σβήνουν.
Για σένα, Λούι.
Δεν μπορείς να προσποιηθείς ότι είναι κρασί.
Δεν πέθανε.
Αγαπάς τη θνητή σου φύση. Αντιστέκεσαι σ' ό,τι θα σου φέρει ηρεμία.
Ηρεμία το λες εσύ αυτό;
Είμαστε κυνηγοί. Τα μάτια μας που βλέπουν τα πάντα, μας αποστασιοποιούν.
-Την κοπέλα, Λεστάτ. -Σβήσε την πείνα σου.
Οχι!
Τώρα, καλή μου.
Είσαι κουρασμένη. Θες να κοιμηθείς!
Φέρετρο είναι!
Φέρετρο! Βγάλε με από δω!
Δεν είμαι νεκρή!
Είναι δικό σου. Μπορείς να το χαρείς. Λίγοι παίρνουμε αυτή τη χαρά.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Μ' αρέσει, το διασκεδάζω. Να είσαι εστέτ σε πιο αγνά πράγματα.
Σκότωνέ τους απαλά, αν προτιμάς, αλλά να τους σκοτώνεις.
Να μην αμφιβάλλεις, Λούι! Είσαι δολοφόνος.
-Τι είναι αυτό; -Φέρετρο.
Αρα, πρέπει να έχεις πεθάνει.
Δεν έχω πεθάνει.
Δεν έχεις πεθάνει.
Ακόμα.
Αποτέλειωσέ την αμέσως!
Να το κάνεις εσύ.
Γλίτωσέ με!
Σώσε με!
Θα μ' αφήσεις να φύγω;
Δεν μπορώ να πεθάνω έτσι.
Χρειάζομαι ιερέα.
Ο φίλος μου είναι ιερέας. Θ' ακούσει τα αμαρτήματά σου.
Εκτός... κι αν την κάνω μια από μας.
Οχι!
Πάρ' την τότε, Λούι. Δώσε τέλος στα βάσανά της. Και τα δικά σου!
Οχι!
Ορίστε...
ικανοποιήθηκες τώρα;
Θεέ μου!
Και μόνο που σκέφτομαι...
ότι από σένα πρέπει να τα μάθω όλα.
Παλιά...
το έλεγαν ''σκοτεινό δώρο''.
Σ' το έδωσα.
Μην πάτε από κει. Εχει πανούκλα!
-Πηγαίνετε από κει που ήρθατε. -Από κει που ήρθα...
Μαμά.
Βοηθήστε μας, σας παρακαλώ.
Ο μπαμπάς έφυγε και δεν ξανάρθε.
Ξυπνήστε, σας παρακαλώ, τη μαμά.
Ο φιλόσοφός μου. Ο οσιομάρτυρας.
''Μην παίρνεις ποτέ μια ανθρώπινη ζωή.''
Αυτό αξίζει να το γιορτάσουμε.
Υπάρχει ακόμα ζωή μέσα της.
Ελα πίσω.
Είσαι ό,τι είσαι!
Φιλεύσπλαχνε θάνατε!
Πώς αγαπάς τις ακριβές σου ενοχές!
Το αίμα της κυλούσε στις φλέβες μου...
πιο γλ υκό κι απ' την ίδια τη ζωή.
Τότε απέκτησαν νόημα τα λόγια του Λεστάτ.
Ηρεμούσα μόνο όταν σκότωνα.
Οταν άκουγα την ξέφρενη καρδιά της, ήξερα τι είναι η ηρεμία.
Αρκεί ν' ακολουθήσω τα νεκρά ποντίκια για να σε βρω.
Ο πόνος που νιώθεις είναι τρομερός.
Τον νιώθεις όσο κανένα άλλο πλάσμα, επειδή είσαι βρυκόλακας.
Δε θέλεις να συνεχίσεις να πονάς.
Οχι.
Κάνε τότε ό,τι προστάζει η φύση σου...
και θα νιώσεις όπως ένιωσες με το κοριτσάκι στα χέρια σου.
Το Κακό είναι μια άποψη.
Ο Θεός σκοτώνει αδιακρίτως...
το ίδιο κι εμείς.
Δεν υπάρχουν άλλα πλάσματα σαν εμάς. Ο Θεός είναι μοναδικός...
το ίδιο κι εμείς.
Εχω ένα δώρο για σένα.
Ελα.
Σε παρακαλώ.
-Είναι εδώ. -Τι λες;
Χρειάζεσαι...
συντροφιά...
πιο ευχάριστη απ' τη δική μου.
Θυμάσαι πώς την ήθελες;
Τη γεύση της;
Νόμιζα ότι την είχα σκοτώσει.
Μην ανησυχείς.
Η συνείδησή σου είναι καθαρή.
Κλαούντια.
Ακουσέ με.
Είσαι άρρωστη, καλή μου.
Θα σου δώσω ό,τι χρειάζεσαι για να γίνεις καλά.
Οχι.
Θέλεις τότε να πεθάνει;
Ετσι μπράβο. Ναι.
Σταμάτα!
Αρκετά!
Θέλω κι άλλο.
Φυσικά και θέλεις.
Απαλά, καλή μου.
Είναι τόσο αθώες.
Δεν πρέπει να υποφέρουν.
Μπράβο.
Ναι.
Εντάξει τώρα.
Σταμάτα.
Αρκετά, καλή μου.
Πρέπει να σταματάς πριν σταματήσει η καρδιά.
Θέλω κι άλλο.
Το ξέρω.
Στην αρχή είναι καλύτερα...
για να μη σε πάρει ο θάνατος μαζί του.
Τα κατάφερες περίφημα. Κοίτα εδώ.
Δεν έσταξε ούτε σταγόνα. Μπράβο.
Πού είναι η μαμά;
Η μαμά πήγε...
στον Παράδεισο, καλή μου, όπως κι αυτή η γλυκιά κυρία.
Ολοι πάνε στον Παράδεισο.
Ολοι εκτός από μας.
Θες να τρομάξεις την κόρη μας;
Δεν είμαι κόρη σου.
Βεβαίως και είσαι.
Δική μου και του Λούι.
Βλέπεις, ο Λούι θα μας άφηνε.
Ηθελε να φύγει.
Τώρα όμως δε θα φύγει.
Θα μείνει...
και θα σε κάνει ευτυχισμένη.
Λούι.
Διαβολεμένε!
Μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Σ' ανάγκασε να μείνεις μαζί του.
Κσως.
Με ήξερε. Ηξερε ότι θα την αγαπούσα περισσότερο από τους ζωντανούς.
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό.
Της έδινε απλόχερα τρυφερότητα, χωρίς καμιά αμφιβολία.
Τελικά, ίσως το έκανε, επειδή ένιωθε κι αυτός μόνος.
-Θέλω κι άλλο φως. -Θέλει κι άλλο.
-Θα τυφλωθώ χωρίς άλλο ένα κερί. -Θα τυφλωθεί.
Αφησέ με να το κάνω την ημέρα.
Λυπάμαι, μαντάμ, αλλά οι μέρες μου είναι ιερές κι απαραβίαστες.
Ηταν μικρή παιδούλα.
Αλλά και τρομερή φόνισσα...
αποζητώντας επίμονα το αίμα, απαιτητικά, όπως όλα τα παιδιά.
Ελα να το φιλήσω να γίνει καλά.
Κοίτα...
ποιον θα σου τελειώσει τώρα το φόρεμα; Πρέπει να είσαι λίγο πρακτική.
Ποτέ στο σπίτι μας, δεν είπαμε;
Στην αρχή κοιμόταν στο δικό μου φέρετρο...
τυλίγοντας τα μαλλιά μου στα δαχτυλάκια της...
ώσπου μια μέρα θέλησε το δικό της φέρετρο.
ΙΚάθε φορά όμως που ξυπνούσε...
χωνόταν στο δικό μου.
Πέθαιναν νωρίς. Δεν είχε μάθει να παίζει μαζί τους...
και να καθυστερεί τη στιγμή μέχρι να πάρει ό,τι ήθελε.
Γιατί κλαις, μωρό μου;
Χάθηκες, αγάπη μου;
Μαμά!
Ελα, μην κλαις.
Θα τη βρούμε.
Πρόσεχε το μεγάλο σου δάχτυλο. Το μεγάλο δάχτυλο.
Είναι ακριβές, καλή μου.
Πολύ ακριβές για ένα κοριτσάκι σαν εσένα.
Κλαούντια, τι σου έχουμε πει;
Ποτέ στο σπίτι.
Κάνε πιο πέρα.
Για μένα, ήταν ένα παιδί.
Για τον Λεστάτ, όμως, ήταν μαθήτρια...
ένα παιδί θαύμα με ασταμάτητη όρεξη να σκοτώνει.
Μαζί, ξεκλήρισαν ολόκληρες οικογένειες.
Θαυμάσια, θαυμάσια.
Τώρα, παίξε μας κάτι πιο σοβαρό.
Ολα περνούν γρήγορα για τους θνητούς όταν είναι ευτυχισμένοι.
Το ίδιο και μ' εμάς.
Τα χρόνια περνούσαν σαν λεπτά. Η πόλη απλ ώθηκε.
Τα ιστιοφόρα αντικατέστησαν τα ατμόπλ οια...
που ξερνούσαν ένα ατέλειωτο μενού από θεσπέσιους ξένους.
Ενας νέος κόσμος είχε ξεφυτρώσει γύρω μας.
Τώρα είμαστε πια όλοι Αμερικανοί.
Ολη αυτή η μοντέρνα κοσμοσυρροή!
Και τι δε θα 'δινα για μια σταγόνα απ' το αίμα ενός παλιού Κρεολού.
Οι γιάνκηδες δεν είναι του γούστου σου;
Η Δημοκρατική τους γεύση δεν ταιριάζει στον ουρανίσκο μου, Λούι.
Να μια γνήσια Κρεολή.
Η Κλαούντια πάντα τις βρίσκει.
Τι;
Δεν τη θέλεις;
Θέλω να γίνω σαν αυτή.
Μπορώ;
Μπορώ να γίνω σαν αυτή μια μέρα;
Πάλι αηδίες και πνεύμα μελαγχολίας. Ολο και μοιάζεις με τον Λούι.
Σύντομα θα τρως ποντίκια.
Ποντίκια; Πότε έτρωγες ποντίκια, Λούι;
Πολλά πολλά χρόνια πριν.
Προτού γεννηθείς εσύ.
Και δε θα σ' τα συνιστούσα.
Τριάντα χρόνια πέρασαν, αλλά το σώμα της παρέμενε παιδικό.
Μόνο τα μάτια κάτω απ' τις μπούκλες της πρόδιδαν την ηλικία της...
με ερωτηματικό βλέμμα...
που μια μέρα έπρεπε ν' απαντηθεί.
Κι άλλη κούκλα.
Εχω δεκάδες, θα ξέρεις.
Νόμιζα ότι θα ήθελες μια ακόμα.
Γιατί ειδικά απόψε;
Τι εννοείς;
Πάντα μου δίνεις μια κούκλα, απόψε, τη συγκεκριμένη νύχτα.
Δεν το είχα παρατηρήσει.
Είναι τα γενέθλιά μου;
Με ντύνεις σαν κούκλα.
Με χτενίζεις σαν κούκλα.
Γιατί;
Ορισμένες, Κλαούντια, είναι πολύ παλιές...
ταλαιπωρημένες.
-Θα 'πρεπε να τις πετάξεις. -Θα τις πετάξω κι εγώ.
Τι πήγες κι έκανες;
Αυτό που μου είπες!
-Αφησες ένα πτώμα εδώ να σαπίσει; -Την ήθελα!
-Ηθελα να γίνω σαν αυτήν. -Τρελάθηκε!
Μολύνει το σπίτι όπου μένουμε!
Θες να μείνω για πάντα κούκλα;
Μη!
Γιατί; Δεν μπορώ κι εγώ ν' αλλάζω...
όπως κάθε άλλος;
Ποιος απ' τους δυο σας το έκανε;
Ποιος απ' τους δυο σας με έκανε έτσι;
Πώς;
Βρυκόλακα που τρελάθηκε και βρωμίζει το ίδιο της το κρεβάτι!
Κι αν τα ξανακόψω;
Θα ξαναμεγαλώσουν.
Δεν ήταν πάντα έτσι!
Είχα μια μανούλα κάποτε. Κι ο Λούι είχε γυναίκα.
Ηταν θνητός όπως κι εκείνη.
Το ίδιο κι εγώ.
Εσύ μας έκανες έτσι!
Πες της να σταματήσει.
Εσύ μου το έκανες;
Πώς το έκανες;
Και γιατί να σου πω;
Εχω τη δύναμη.
Γιατί μόνο εσύ;
Πες μου πώς το έκανες.
Να χαίρεσαι...
που είσαι όπως σε έκανα.
Διαφορετικά, τώρα θα ήσουν νεκρή.
Σαν αυτό το πτώμα. Ξεφορτώσου το τώρα αμέσως.
Να το ξεφορτωθείς εσύ.
Λούι, γιατί;
Πρέπει να μου πεις.
Βλέπεις αυτή τη γριά;
Εσύ δε θα είσαι ποτέ έτσι.
Δε θα γεράσεις ποτέ.
Και δε θα πεθάνεις.
Αυτό σημαίνει όμως και κάτι άλλο, έτσι;
Δε θα μεγαλώσω ποτέ.
Τον μισώ.
Πες μου, πώς έγινα αυτό...
το πράγμα.
Τριάντα χρόνια απέφευγα αυτό το μέρος.
ΙΚι όμως βρήκα το δρόμο μου...
χωρίς καν να κοιτάξω.
Ηπιες...
από το αίμα μου;
Ναι.
Κι αυτός με βρήκε μαζί σου.
Εκοψε τον καρπό του και σου έδωσε να πιεις...
κι έτσι έγινες βρυκόλακας...
όπως είσαι κάθε νύχτα από τότε.
Φταίτε κι οι δυο.
Εγώ σου πήρα τη ζωή.
Αυτός σου έδωσε άλλη.
Κι εγώ...
σας μισώ και τους δυο.
Ολη νύχτα περπατούσα.
Περπατούσα όπως και χρόνια πριν...
τότε που με έζωναν οι ενοχές με τη σκέψη ότι έπρεπε να σκοτώσω.
Σκεφτόμουν όσα είχα κάνει και δεν γινόταν να γυρίσω πίσω.
Ηθελα πολύ να ησυχάσω έστω κι ένα δευτερόλεπτο.
Μας ενώνει το μίσος.
Δεν μπορώ όμως να σε μισήσω, Λούι.
Λουί, αγάπη μου.
Ημουν θνητή μέχρι που...
μου έδωσες το αθάνατο φιλί σου.
Εγινες ο πατέρας και η μητέρα μου.
Είμαι δική σου για πάντα.
Ηρθε όμως η ώρα να τελειώσουν όλα, Λούι.
Ηρθε η ώρα να τον αφήσουμε.
Δε θα μας αφήσει ποτέ να φύγουμε.
Αλήθεια;
Τι είναι πάλι; Μ' εκνευρίζεις... Η παρουσία σου και μόνο...
μ' εκνευρίζει!
Αλήθεια;
Βρήκα κάποιον που θα γίνει καλύτερος βρυκόλακας από σας.
Το λες για να με τρομάξεις;
Είσαι κακομαθημένη επειδή είσαι μοναχοπαίδι.
Χρειάζεσαι έναν αδερφό.
Η μπορεί να χρειάζομαι κι εγώ.
Σας βαρέθηκα και τους δυο.
Μπορούμε να γεμίσουμε τον κόσμο βρυκόλακες...
οι τρεις μας μόνο.
Οχι, εσύ...
μικρή μου Κλαούντια.
Είσαι ψεύτης.
Μου χαλάς τα σχέδια.
Τι σχέδια;
Ηρθα να κάνουμε ειρήνη.
Αν και είσαι ο αρχηγός των ψευτών...
θέλω να είμαστε όπως παλιά.
Σταμάτα να με εκνευρίζεις, τότε.
Πρέπει να κάνω κάτι περισσότερο.
Σου έφερα ένα δώρο.
Ελπίζω, τότε...
να είναι μια όμορφη γυναίκα...
με χαρίσματα που εσύ δε θα αποκτήσεις ποτέ.
Γιατί τα λες αυτά;
Δεν έχεις φάει αρκετά.
Φαίνεται απ' το χρώμα σου.
Ελα να δεις.
Μη θυμώσεις μαζί μου.
Μόλις τα είδα, είπα ότι είναι για σένα.
Μεθυσμένα...
με κρασί. Μόλις μια δαχτυλήθρα.
Σίγουρα...
ξεπέρασες τον εαυτό σου.
Σου υπόσχομαι ότι θα ξεφορτωθώ τα πτώματα.
Συγχωρούμε, λοιπόν, ο ένας τον άλλο;
Ναι.
Αψέντι;
Τους έδωσες αψέντι;
Οχι.
Λάβδανο.
Ναι.
Τα σκότωσε, δυστυχώς.
Κρατάει όμως το αίμα ζεστό.
Μ' έβαλες να πιω...
πεθαμένο αίμα;
Μ' έβαλες...
να πιω...
Μόνος σου μου έμαθες...
να μην πίνω ποτέ αίμα νεκρού.
Βάλε με στο φέρετρό μου.
Θα σε βάλω στο φέρετρό σου!
Θεέ μου!
Σήκωσέ με!
Καλή σου νύχτα, γλυκέ πρίγκιπα.
Φτερωτά διαβολάκια ας σε συνοδέψουν στον τόπο ανάπαυσής σου.
Να τον κάψουμε;
Να τον θάψουμε;
Τι θα του άρεσε;
Στο βάλτο;
Ανήκει εκεί με τα ερπετά.
Του άξιζε να πεθάνει.
Κσως κι εμείς, κάθε νύχτα της ζωής μας.
Ηταν ο δημιουργός μου.
Μου έδωσε αυτή τη ζωή...
όποια κι αν είναι.
Δεν έπρεπε να γίνει έτσι.
Το έκανα για μας.
Για να είμαστε ελεύθεροι.